Φαντάσου αυτό :
Ένα δωμάτιο τεσσάρων τετραγωνικών μέτρων. Τελείως άσπρο. Χωρίς παράθυρα. Φωτεινό όμως. Για να βλέπεις ότι δεν υπάρχει ελπίδα. Να μη μπορείς να φανταστείς ότι στο σκοτάδι μπορεί να κρύβεται κάτι καλό.
Εσύ. Στο κέντρο. Γύρω από το κεφάλι σου έιναι τυλιγμένοι τέσσερις ελαστικοί ιμάντες, που ξεκινούν από τις τέσσερις γωνίες του δωματίου. Το κεφάλι σου, πέτρα στριμωγμένη σε τέσσερις σφεντόνες. Ταυτόχρονα.
Στην αρχή νομίζεις πως δεν μπορείς να κουνηθείς. Και φοβάσαι μην κουνηθείς και προκαλέσεις κακό στον εαυτό σου….Περνάνε οι ώρες, περνάνε τα λεπτά…Δεν μπορείς να καθήσεις, δε σου επιτρέπουν οι ιμάντες. Τι θα κάνεις τώρα; Δε μπορείς να κάτσεις έτσι για πάντα. Πρέπει να κάνεις κάτι. Δεν αντέχεις. Και δεν έρχεται κανένας. Ο παραμικρός ήχος. Τίποτα. Κάτι τρίζει; Μια σκιά; Όχι. Ψευδαισθήσεις. Αρχίζεις να τρελαίνεσαι; Κάνε κάτι! Κάνε κάτι! Ελευθερώσου!! Τρέχα!!!
Κάπως έτσι καλέ μου βλάκα, βάζεις σε κίνηση τους ιμάντες. Τους έδωσες την ενέργεια να σε πετάνε από τοίχο σε τοίχο. Κάθε φορά που στηλώνεις τα πόδια για να τρενάρεις τον ένα ιμάντα, σε παραλαμβάνει ο επόμενος. Το κεφάλι σου σκάει από τοίχο σε τοίχο, τα πόδια σου δεν πατάνε στο έδαφος πια. Πετάς. Πονάς. Αλλά δε ματώνεις; Γιατί δε ματώνεις; Το κεφάλι σου είναι βαρύ.
Οι τοίχοι δεν είναι πια λευκοί. Έχουν χρώματα και γραμμές. Το πρόσωπο της μάνας σου στον ένα. Του πατέρα σου στον άλλο. Μίλα τους, μπορεί να σε σώσουν. Δε σε ακούνε; Τσακώνονται, μωρό μου. Δεν έχουν χρόνο για σένα. Στον απέναντι τοίχο εσύ παιδάκι. τους κοιτάζεις. Στον επόμενο τοίχο εσύ τους μαχαιρώνεις. Στον επόμενο τοίχο εσύ γαμάς μια γυναίκα. Την πατάς κάτω και τη γαμάς. Στον επόμενο τοίχο σε γαμάει ένας άντρας. έχεις το πιο γαλήνιο πρόσωπο που έχεις δει ποτέ. Στον επόμενο τοίχο είσαι επιτυχημένος. Στον επόμενο τοίχο οι γονείς σου, σου ζητάνε συγγνώμη. Τους διώχνεις. Στον επόμενο τοίχο είσαι αποτυχημένος. Τους ζητάς βοήθεια. Σε διώχνουν. Στον επόμενο τοίχο είσαι κακός. Κακός. Κακός.
Υπάρχουν εκατομμύρια τρόποι να είσαι κακός. Είσαι με όσους μπορείς να σκεφτείς.Δεν πονάς. Το απολαμβάνεις. Το σώμα σου αντιδρά μόνο, τα μάτια σου κοιτάνε κάθε τοίχο με χαρά και λύσσα και ανυπομονησία. Ευχαριστούν κάθε τοίχο για το θέαμα.Είσαι πια ο κακός ήρωας διεστραμμένων κόμικς. Είσαι πια ο Νέρωνας. Σαρώνεις τα πάντα. Πετάς πάνω από την πόλη και αναζητάς θύματα. Λυσσάς για τον επόμενο τοίχο.
Σε αυτό το σημείο καλέ μου βλάκα, διενεργούν οι δυνάμεις της τριβής. Οι τοίχο έρχονται προς το μέρος σου με λιγότερη μανία. Προλαβαίνεις να δεις περισσότερες λεπτομέρειες. Τώρα δεν σε αγγίζουν καν. Μόνο τους βλέπεις, θολοί, όλες οι εικόνες μαζεμένες. Η μία πάνω από την άλλη. Σταμάτησες. Πατάς στα πόδια σου, αλλά δε σε κρατάνε. Πρέπει να σε κρατήσουν αλλιώς θα σε πνίξουν οι ιμάντες. Πίεσέ τα. Βάλτα να σε κρατήσουν. Οι τοίχοι ένας ένας ξαναγίνονται λευκοί. Όχι! Όχι. Τρέξε πριν φύγουν όλα τα χρώματα. Τρέχα να τα προλάβεις. Τρέχα να τα φτάσεις!!!
Ένα δωμάτιο. Τέσσερις ιμάντες που ξεκινάνε από τις τέσσερις γωνίες και σε ένα περίεργο παιχνίδι ισορροπίας συγκρατούν στον αέρα μία ολοσττρόγγυλη, ολόχρυση σφαίρα. Ακριβώς από κάτω, ένα μελανιασμένο, καταξεσκισμένο ,ακέφαλο σώμα. Οι τοίχοι; Ω Όχι! Οι τοίχοι είναι λευκοί!
Ξέρεις τι δεν είδες ποτέ, καλέ μου βλάκα; Οι τοίχοι είχαν πόρτες. Αν κοίταζες καλύτερα θα έβλεπες τις χαραμάδες. Κάποιος μπαίνει από τη μία και παίρνει τη χρυσή σου μπάλα. Από μια άλλη μπαίνει η μάνα σου και παίρνει κλαίγοντας αγκαλιά το σώμα σου.
Ξέρεις τι δε σκέφτηκες ποτέ ,καλέ μου βλάκα; Να χρησιμοποιήσεις τα χέρια σου για να ελευθερώσεις το κεφάλι σου.
Δε σε λυπάμαι. Κρίμα το χρυσάφι.
Έχουμε μια θεωρία για τους ανθρώπους που ζούνε στο παρελθόν και για αυτούς που ζούνε στο μέλλον. Λυπόμαστε και για τους δύο. Οίκτος για τους κακομοίρηδες που δεν καταφέρνουν να ζήσουν στο παρόν.
Στην πραγματικότητα, το μέλλον και το παρελθόν μας ,δίνουν ραντεβού κάθε μέρα στο παρόν μας.
Νιώθει ότι το μέρος δεν τη χωράει πια. Θέλει να ξεκουραστεί τώρα, να αδειάσει και να γεμίσει.
Την περιμένουν θαυμάσιες συγκινήσεις, καθαρές ηδονές.
Φεύγει τώρα, σας χαιρετάει όλους, έχει να γυρίσει την Ευρώπη, να επισκεφθεί παλιούς φίλους. Θα πάει και στην Αμερική, τη Βόρεια και τη νότια. Θα γυρίσει την Ασία. Θα κάνει το γύρο του κόσμου και θα ξανάρθει.
Έχει να ζήσει όλους αυτούς τους ρόλους, δεν προλαβαίνει να σας χαιρετήσει όλους. Θα σας στέλνει κάρτες από παντού, θα σας αγαπάει πάντα.
Σε μια άλλη πολιτεία,
η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή,
θα ήταν μια λόγια
Αρχίσαμε λοιπόν
Τώρα έχουμε όλα τα απαραίτητα εφόδια
Τώρα ξέρουμε τι δεν είναι σωτηρία
Τώρα ξέρουμε τη χαρά του πολέμου
Γίναμε φίλες με τις μάγισσες
Μάθαμε τη σημασία του κίτρινου
Στρώθηκαν οι ονειρεμένοι δρόμοι
Θυμηθήκαμε τι ψάχναμε παιδιά
Το τέλος είναι μια έννοια κοινή
Τώρα θα τα καταλάβεις όλα
Είναι υπέροχο αυτό το ένα πράγμα που δεν μπορούν να κάνουν αυτοί που μπορούν να κάνουν τα πάντα.
Πιστεύω πως σε αυτό το σημείο πρέπει να επισημάνουμε πως ένας από τους λόγους που βρισκόμαστε εδώ, είναι η βασική θεώρηση πως η έννοια της ελπίδας είναι κάπως υπερτιμημένη.
Είναι κρίμα να χάνεις τον καιρό σου προσπαθώντας να βρεις μια απάντηση που δεν μπορεί κανένας να σου δώσει. Φαίνεται ότι το πρόβλημα αυτό δεν υπόκειται σε κανένα μαθηματικό νόμο. Υπάρχουν πολλές θεωρίες . Εικασίες, αν θέλεις τη γνώμη μου. Καταλαβαίνω την ανάγκη σου να υιοθετήσεις κάποια από αυτές. Είναι λάθος όμως η ιδέα ότι αν βρεις την απάντηση σε αυτό, θα λυθούν και όλα τα υπόλοιπα.
Πιστεύω πως έρχεται κάποια στιγμή που μαθαίνεις το γιατί, αλλά τότε θα είναι πολύ αργά για να κάνεις κάτι. Ούτε καν να το πεις σε εμάς τους υπόλοιπους δεν θα μπορείς.
Το τι, το πως, το που, το πότε, ίσως το πόσο, αυτά είναι τα θέματα που πρέπει να σε απασχολούν αυτή την εποχή. Αυτά θα σου δώσουν τις λύσεις που χρειάζεσαι. Διατηρώ μια ελπίδα ότι θα σε οδηγήσουν και στο προσωπικό σου, αρχέγονο γιατί, τελικά. Εύχομαι να είμαι κάπου κοντά για να μάθω.
κι αφού θαύμασα τις σπηλιές πίσω από το πρόσωπό σου,
όμορφες, περίτεχνες ,παράξενες και φιλόξενες,
φωτεινές, σε ένα επίπεδο πάνω από το χρόνο
ελαφριά πρασινογάλανα νερά , ελκυστικά παρά
το λιγδερό πάνω στρώμα και τα σκουπιδάκια,
σημάδια των ασυνείδητων που αφήνεις κατά καιρούς να τις χαρούν,
αφού δρόσισα το κεφάλι μου και χάθηκα λιγάκι μέσα σου,
κατέβηκα κι εγώ να δαμάσω τις δικές μου σπηλιές.
Μαύρες και σκοτεινές,
άγριες και ορμητικές
Εδώ οι σπηλιές είναι στενές και χαμηλές σαν τούνελ,
δεν είναι σαν τις δικές σου βασιλικές σάλες
και οι σύντροφοι είναι πιστοί αλλά μέτριοι,
σκούροι κι αυτοί.
Εδώ το ρολόι είναι ο αγαπημένος μας εχθρός
Εδώ, αυτό που έχει σημασία είναι να τρέχουμε
Κάποτε έκανα μια βουτιά στη θάλασσα από το πίσω μέρος του κεφαλιού σου
Λίγο πιο πίσω από το δεξί σου αυτί, λίγο πιο πάνω από τον αυχένα σου
Θα μπορώ πάντα να το θυμάμαι
Τώρα ξέρεις τι φοβάμαι.
Αν χρειαστεί, δε θα σου θυμώσω.
Κι εσύ να μη μισήσεις τον εαυτό σου
Εμείς ξέρουμε το κόλπο τους
Αυτό μας δένει
Η θέση της ξεφτιλισμένης, είναι μια παρεξηγημένη θέση. Μεγαλώνουμε διδασκόμενοι πως οφείλουμε να είμαστε αξιοπρεπείς. Είναι όμως πρακτικά αδύνατον να το πετύχουμε σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Οι περισσότεροι έχουμε ένα κομμάτι που δεν θέλουμε να γίνεται ορατό. Ο τρόπος βέβαια που επιλέγουμε να το ζήσουμε, είναι θέμα προσωπικής αντίληψης της ζωής.
Η θέση της ξεφτιλισμένης κρύβει πολλές δυνατότητες αλληλεπίδρασης με τους ανθρώπους γύρω σου.Η σχέση σου με το συνεργό σου είναι πολύ έντονη. Υπάρχει πάντα ένας συνεργός και είναι ακόμα καλύτερα όταν καταλαβαίνεις πως σε υποτιμά κι αυτός. Νιώθεις πολύ ξεφτιλισμένη και επίσης πολύ μόνη σου. Η προσπάθειά σου να κρύψεις την ξεφτίλα σου, μπορεί να γίνει οδηγός σου σε καινούρια μονοπάτια σκέψης και έτσι να εξελιχθείς ιδιαίτερα σαν άνθρωπος. Η διαδικασία να θολώσεις τα νερά, να αποδείξεις πως κι εσύ υποφέρεις με την κατάσταση, να δικαιολογήσεις τις αντιδράσεις σου, μπορεί να είναι πολύ αποκαλυπτική για τις δυνατότητές σου.
Όταν επιτέλους οι γύρω σου ανακαλύψουν την ξεφτίλα σου, θα μπορέσεις να βγάλεις ένα σωρό συμπεράσματα για τους λόγους που σε αγαπούν. Είναι πάρα πολύ καλό κόσκινο, ξέρεις ότι αυτοί που θα μείνουν θα εξακολουθούν να σε αγαπούν. Φυσικά, εννοείται ότι η ξεφτίλα σου σχετίζεται με άμεσους τρόπους με τους ανθρώπους που αγαπάς, δεν θα είχε κανένα νόημα αν ξεφτιλιζόσουν χωρίς να πληγώνεις κάποιον.
Τέλος, πρέπει να επισημανθεί το μεγαλύτερο ίσως πλεονέκτημα της θέσης της ξεφτιλισμένης : Η αρχή της ελάχιστης ενέργειας. Απλά δεν μπορείς να αντισταθείς στην ανθρώπινη φύση σου, ενδίδεις στα συναισθήματά σου.Μπορείς να ισχυριστείς πλέον την έμπνευση όλων των μεγάλων ποιητών.
Υπάρχει ωστόσο μία παγίδα: δεν πρέπει να μιλήσεις για τίποτα άλλο πέρα από τον έρωτα. Οποιαδήποτε άλλη παράμετρος, ο ανταγωνισμός, η εκδίκηση, δεν πρέπει να φαίνονται. Δεν πρέπει με τίποτα να φαίνεται ότι έχεις κάποιου είδους πρωτοβουλία ή έλεγχο της κατάστασης. Κανείς δε θα σε συγχωρέσει, ούτε θα προσπαθήσει να σε καταλάβει αν αντιληφθεί ότι τα κίνητρά σου ήταν τέτοια. Πρέπει πάντα να σε λυπούνται…
Είναι, όπως μπορείτε να δείτε πλέον, μια πολύ βολική θέση. Ο καλύτερος τρόπος να απολαύσεις τις ενοχές σου που καυλώνεις, και η καλύτερη δικαιολογία για να χύσεις. Μια υγιέστατη μορφή κάθαρσης !
